Zermatt (berg)marathon Zwitserland zaterdag 5 juli 2014 (v:840)

Op zaterdag 5 juli heb ik de Zermatt (berg)marathon gelopen in Zwitserland.

De start was om 8.40 uur onder begeleiding van Alphoornblazers in het dorpje St. Niklaus, dat precies 21 km van Zermatt ligt.

Vanuit St. Niklaus (1116 meter hoogte) loopt de route van de marathon eerst door meerdere bergdorpen, waar muziekbandjes spelen en de inwoners je aanmoedigen met koeienbellen en ratels en ‘hopp hopp’ roepen; net zo als bij een skiwedstrijd.

Na een mooi stuk door het bos en bijna 500 meter stijgen kom je aan in Zermatt (1600 meter hoogte), waar het halve marathonpunt is. Daar komt ook de Matterhorn in beeld, de berg waardoor Zermatt zo beroemd is.

In Zermatt was het enorm druk: je loopt over de kasseien door Zermatt centrum tussen een haag van mensen; een bonte mengeling van bergbeklimmers, supporters van de lopers en verbaasde Japanse toeristen.

Gelukkig had ik geen moeite om Wilfred in de mensenmassa te ontdekken, omdat hij twee hoofden boven de Japanners uitstak. Hij had mijn trailrugzak gevuld met sportdrank bij zich en die nam ik graag van hem aan, want de zon was door de wolken gekomen en het was inmiddels behoorlijk warm geworden. Er waren de hele marathon om de 5 km verzorgingsposten met water, sportdrank, bouillon, cola, bananen en mueslirepen, maar ik had nog een paar uren voor de boeg en bij een bergmarathon doe je soms erg lang over 5 km, vooral op de steile gedeelten van het parcours.

De eerste helft heb ik bewust in rustig tempo gelopen. Niet alleen omdat ik nog lichte last had van een hamstringblessure, maar ook omdat ik wist dat het tweede deel van deze marathon het zwaarste is: alleen maar onverharde paden en nog eens bijna 1000 hoogtemeters tot de finish op de Riffelberg op 2582 meter hoogte.

Na de drukte van Zermatt ging de route door een prachtig bos geleidelijk de berg op. Bij iedere bocht zag je de Matterhorn en nog meer besneeuwde bergtoppen; fantastisch om een marathon in zo een decor te mogen lopen! Sommige lopers konden het hele stuk van Zermatt tot Sunnegga (32 km punt, op 2200 meter hoogte) blijven hardlopen, maar de meesten wisselden hardlopen en snel bergwandelen af. Ik ook.

Bij Sunnegga zag ik Wilfred weer, die met de bergtrein mee was gegaan. Gelukkig ging het nog steeds goed en kon ik hem zeggen, dat ik doorging naar de finish.

Na Sunnegga volgde een heel mooi traject langs drie bergmeertjes, daarna een klim met veel keien in het pad, gevolgd door een afdaling naar Riffelalp (39 km punt), weer op 2200 meter hoogte. Daarna werd het echt zwaar: in de laatste 3 km van het parcours mocht je nog bijna 400 hoogtemeters maken. Het was een steil bergpad met alleen maar kale rotsen en wat resten sneeuw aan weerszijden. In de verte zag je het station van de bergtrein op de Riffelberg, waar de finish was. Hardlopen was er hier echt niet meer bij. Her en der zag ik lopers met spierkramp stilstaan. Bij de meeste bergmarathons staat op het hoogste punt van het parcours een doedelzakspeler. Als je die hoort, weet je dat je er bijna bent. Dat was ook zo bij deze marathon. Bij de doedelzakspeler aangekomen was de splitsing van de trajecten van de marathon en de ultramarathon. De ultramarathonlopers gingen nog 3,5 km verder. Ik was blij dat ik mocht afdalen naar de finish van de marathon op de Riffelberg.

Superblij kwam ik over de finish waar Wilfred op me wachtte. Na vier jaar eindelijk weer een marathon gelopen. Mijn eindtijd was 5.43.59; 14e plaats in mijn categorie (V45).

De organisatie was perfect. Meteen na de finish kreeg je je tas, die met de bergtrein naar boven vervoerd was en kon je een warme douche nemen in tenten, die speciaal voor de marathon boven op de berg waren opgebouwd. Daarna daalden we af met de bergtrein, genietend van de mooie bergen om ons heen.

groetjes, Irene