Dijkenloop Hollandia Hoorn en Lentemarathon Amstelveen zondag 24 maart 2019 (v:1244)

Vanochtend naar Hoorn gereden voor een loopje. Daar aangekomen kon ik kiezen voor verschillende afstanden. Ik ging voor de 10 Engelse mijl "16.1km" Het was prachtig weer om te lopen weinig wind, een beetje zon er bij. De loop was door de polder en tussen de weilanden door, een prachtige loop en heel goed geregeld allemaal. Ik heb lekker gelopen en was tevreden over mijn tijd, het was best een druk weekend. Groetjes Ron Kleef.

Ron en ik waren zondag bij Hollandia in Hoorn. Ron liep 10 EM en ik 10 km in een tijd van 53 min. en een paar seconden.
Groetjes Bob

Hoi allemaal,
Vorig jaar deden Sjé en ik op initiatief van mijn zonen Mark en Bas voor het eerst mee met het estafette-onderdeel van de Amstelveense Lentemarathon. Toen liepen we met zijn vieren onder de toepasselijke familienaam "De Muldertjes". Omdat het destijds zo'n geslaagd evenement was, zouden we dit jaar weer met zijn vieren lopen, maar helaas, de twee jongste Mulder-mannen moesten vorige week door blessures en andere verplichtingen toch nog afzeggen.
Gelukkig hadden Inge en Els op deze mooie lentedag nog wel vrij en waren zij graag bereid de plekken van Mark en Bas in te nemen. Sjé en ik kunnen toch altijd op deze twee lieve vriendinnen rekenen. En zo stond er vanochtend geen familieteam van diverse Muldertjes aan de start maar wel een in het clubtenue gestoken "Team Carpaccio" van... AV Badhoevedorp.
Ik mocht om klokslag 10 uur als eerste estafetteloper van ons team het spits afbijten. Sjé bleef vanochtend nog een paar uur thuis, Inge en Els begeleidden mij op de fiets, wat heel gezellig en ook motiverend was. Omdat mijn basisconditie niet meer is wat die vroeger ooit was, en ik de man met de hamer wilde ontlopen, deed ik het wel rustig aan.
De eerste kilometer na het startschot liep ik gezellig op met Laura, de zus van mijn schoondochter Judith, die met haar vader Rein en zwager Arthur vandaag wel een familieteam "Sugar Free" op de been had weten te krijgen.
Sjé en ik wonen in Amstelveen en het is heel leuk om in je eigen (prachtige) woonplaats mee te kunnen doen aan een groot loopevenement. Het was vanochtend nog best fris met zo'n 8 graden Celsius, maar snel na het startschot meldde het lentezonnetje zich, waardoor het heerlijk aangenaam werd om te hollen (en om mee te fietsen). Toen de zon tegen half twaalf helemaal doorbrak, deed het Amstelveense evenement zijn naam werkelijk eer aan. Het werd een prachtige dag.
Mijn etappe van ongeveer 10,5 kilometer ging vanaf de atletiekbaan van AV Startbaan naar het Amsterdamse Bos. Het eerste stuk liep ik, zoals gezegd, ontspannen en rustig. Halverwege gooide ik het gas er nog wat op. Zo passeerde ik in de laatste kilometers in het bos nog flink veel andere hardlopers, onder wie een heus sprookjesfiguur.
Bij de hockeyvelden in het Amsterdamse Bos mocht ik de nogal groot uitgevallen estafettestok (met tijdwaarnemingschip) afgeven aan Inge, die haar kwart van de marathon in een prachtige stijl en in een constant tempo liep. Els en ik fietsten gezellig met Inge mee en genoten van het voor ons overbekende bos en van Inge natuurlijk, die er ogenschijnlijk zonder moeite een zeer snelle tussentijd uit knalde.
Bij het 21,1 kilometerpunt nabij Westwijk mocht Els aan haar kwart beginnen. Nou, onze hoofdtrainster zette er direct de pas in, niet normaal, zo snel liep ze. Els is duidelijk een wedstrijdloopster, die ondanks haar 71 jaar niet eens rustig kan lopen. In haar deel, dat door de zonovergoten Bovenkerkse Polder naar Nes aan de Amstel voerde, kwamen veel deelnemers van de (later gestarte) halve marathon op het parcours. Els genoot er zichtbaar van om tientallen hardlopers in te halen. Inge en ik moesten flink doorfietsen om Els bij te houden. Na de draai bij Nes liep Els in één rechte lijn naar de Golfbaan van Amsteldijk, waar Sjé al klaarstond om haar af te lossen.
Sjé liep, net als vorig jaar, het laatste deel van de marathon, in een ronde dwars door de Middelpolder, naar de finish in het centrum van Amstelveen. Ze deed dat ook heel mooi in een gelijkmatig tempo en meestal met een lach op het gezicht. Els, Inge en ik begeleidden, vrolijk op de fiets, mijn lieve en hollende echtgenote. Alleen toen Sjé twee keer een aanduidingsbordje van 37 kilometer meende te zien, werd ze eventjes een beetje boos. Ze had halverwege haar kwart zo graag al iets dichter bij de finish in het centrum willen zijn. Maar daar kwam ze uiteindelijk natuurlijk wel. Daar voegden Els, Inge en ik zich (zonder fiets) weer bij Sjé. Met zijn vieren passeerden wij blij (en aangemoedigd door Paddy, de schoonmoeder van mijn jongste zoon) de eindstreep. Onze eindtijd was precies 3 uur en 48 minuten, ruim binnen onze streeftijd van 4 uur.
Een uurtje later zaten we allemaal, samen met " Team Sugar Free" dat 8 minuten na ons was gefinisht, heerlijk in het lentezonnetje aan de koffie/thee met appelgebak in onze achtertuin. Bij het napraten bleek dat iedereen had genoten. Het was een geweldige dag!
Jan



Filmpje van finish: